دی برای خاطره قهر کرده گل مر یم خر یدم و فالی از نوک مرغ عشق بر چیدم.

شب بارانی مژه ها

گرد و خاک نشسته بر ایام دی را شست.

و بارگاه امام رضا پناهگاهی شد بر غریبه خسته.

و فراز کمیل بود که آوا ها را به خروش آورده بود و عطر مریم خاطره

 در فضای به گل نشسته آنجا شرمسار.